مناجات

                      مناجات              

ای همه عالم ز رُخت د ر خموش               نطقِ زبانــها زمقامت خمـــــــــوش

پرده اســـــــــــــــــرار چو بالا رود                وین همه الفاظ به معنـــــــــــا رود

نیست یکی جــــــز رخ والای تو                ای همه عالم به تمنــــــــــــای تو

ما همه مستوجـــب هر آتشیم                 بارِ گنــاهان به خود می کشیــــم

چشم به روی تو نه کارِ من است              نیکی کردار نــه بارِ مــــــــن است

آنچه زمن هست خطا بیش نیست            کس ز گنه از دلِ من پیش نیست

ای که رحیمی و کَـرَم پیشه ای                مستی و سالار هر انــدیشه ای

 جام جهان از رُخ تو نــــــور شد                 تُنـگ شرابش به تو مخمــــــور شد

بار ببخش این همه بارِ گنـــــاه                   ای که درت درگه هر بی پنـــــــاه

/ 0 نظر / 21 بازدید