ضرب المثل های فارسی چهارم

 داستان شیر و موش که  توسط شاعر توانا ایرج میرزا به نظم در آمده دست مایه ضرب المثلی است. این داستان در درس پانزدهم کتاب فارسی خوانداری پایه چهارم ابتدایی با این ابیات آمده است.

                                      شیر و موش

بود شیری به بیشه ای خفته                   موشکی کرد خوابش اشفته
ان قدر دور شیر بازی کرد                         در سر دوشش اسب تازی کرد
ان قدر گوش شیر گاز گرفت                      گه رها کردو گاه باز گرفت
تا که از خواب شیر شد بیدار                    متغیر زموش بد رفتار
دست بردو گرفت کله موش                      شد گرفتار موش بازیگوش
خواست در زیر پنجه له کندش                  به هوا برده بر زمین زندش
گفت:ای موش لوس یک قازی                    با دم شیر میکنی بازی
موش بیچاره در هراس افتاد                      گریه کردو به التماس افتاد
که تو شاه وحوشی و من موش                موش هیچ است پیش شاه وحوش
شیر باید به شیر پنجه کند                       موش را نیز گربه پنجه کند
تو بزرگی و من خطاکارم                           از تو امید مغفرت دارم
شیر از این لابه رحم حاصل کرد                 پنجه واکردوموش را ول کرد
اتفاقا سه چار روز دگر                              شیر راآمد این بلا بر سر
از پی صید گرگ یک صیاد                          در همان حول و حوش دام نهاد
دام صیاد گیر شیر افتاد                            عوض گرگ شیر گیر افتاد
موش چون حال شیر را دریافت                  از برای خلاص او بشتافت
بند ها را جوید با دندان                            تا که در برد شیر از انجا جان
این حکایت که خوشتر از قند است             حاوی چند نکته از پند است
اولا گر نیی قوی بازو                                با قوی تر ز خود ستیزه مجو
ثانیا عفو از خطا خوب است                      از بزرگان گذشت مطلوب است
ثالثا با سپاس باید بود                             قدر نیکی شناس باید بود
رابعا هر کسی نیک کرد یا بد کرد                بد به خود کرد و نیک با خود کرد
خامسا خلق را حقیر مگیر                        که گهی سودها بری ز حقیر
شیر چون موش را رهایی داد                    خود رها شد ز پنجه صیاد
در جهان موشک ضعیف حقیر                     می شود مایه خلاصی شیر

 

# ماهی را هروقت از آب بگیری تازه است.

# دست بالای دست بسیار است.

# سحر خیز باش تا کامروا باشی.

# مرغ همسایه غاز است.

# هیچ ارزانی بی علت نیست و هیچ گرانی بی حکمت.

# با یک گل بهار نمی شود.

 # فلفل نبین چه ریزه   ، بشکن ببین چه تیزه.

#  جوینده یابنده است.

# کوه به کوه نمی رسد آدم به آدم می رسد.

# از هر دست بدهی ازهمان دست می گیری.

# هر که بامش بیش برفش بیشتر.

# رطب خورده منع رطب کی کند.

                         

/ 0 نظر / 2415 بازدید